Eerste stappen in een wijk vol karakter
Nadat we ons in het hotel hadden geïnstalleerd, namen we een taxi naar Porta San Gennaro. Een van de oudste stadspoorten van Napels en al eeuwenlang een toegang tot dit deel van de stad. Vanaf hier begonnen we onze eerste echte verkenning van Rione Sanità, een wijk die bekendstaat om haar uitgesproken karakter, barokke architectuur en sterke Napolitaanse ziel.
Het was inmiddels al ruim na tweeën, dus eerst moest er gegeten worden. Ik twijfelde nog even tussen Pizzeria Capasso. Waar scènes uit Gomorra zijn opgenomen of gewoon een lokale pizzeria ín de wijk zelf. Uiteindelijk kozen we voor dat laatste. Soms is het juist leuker om je gewoon te laten meevoeren door de straatjes en te kijken waar je uitkomt.
Tussen paleizen en pizza
Terwijl we Rione Sanità inliepen, kwamen we langs het indrukwekkende Palazzo dello Spagnolo. Dit achttiende-eeuwse paleis werd vanaf 1738 gebouwd en is vooral beroemd om zijn spectaculaire dubbele trap, een schoolvoorbeeld van Napolitaanse barok en rococo.
Na wat omzwervingen streken we neer bij Isabella De Cham voor de lunch. Thijs bestelde, zoals gewoonlijk, een pizza rossa. Michel ging voor een klassieke margherita en ik koos de Porcina, belegd met pomodoro San Marzano, provola, salsiccia, funghi porcini en een snufje zwarte peper. Een geweldige combinatie, vol smaak en precies wat je hoopt te eten op je eerste middag in Napels.
Na afloop werden we ook nog verrast met een ongelooflijk sterke limoncello. Mijn eigen huisgemaakte versie bevat zo’n 43% alcohol, maar vergeleken met deze smaakte die ineens als ranja. Echt ongekend sterk! Zo’n slok waarbij je het direct voelt branden, maar waar je tegelijk ook om moet lachen.
Dieper de wijk in
Na de lunch liepen we verder de wijk in en passeerden we Palazzo Sanfelice, nog zo’n bijzonder barok gebouw van architect Ferdinando Sanfelice. Het paleis dateert uit de jaren 1720 en staat net als Palazzo dello Spagnolo, bekend om zijn theatrale trapconstructie en de typische Napolitaanse binnenplaatsstructuur.
Van daaruit wandelden we richting de Ponte della Sanità, het grote viaduct dat aan het begin van de negentiende eeuw werd aangelegd om de verbinding met het hoger gelegen deel van de stad, waaronder Capodimonte, te verbeteren. Het is een plek die heel goed laat zien hoe gelaagd Napels is: onder je leeft de wijk, boven je loopt de stad gewoon verder.
Gesloten deuren en onverwachte ontdekkingen
Mijn volgende doel was de Chiesa dell’Immacolata e San Vincenzo, een achttiende-eeuwse kerk in het hart van Rione Sanità. Helaas bleek die bij aankomst gesloten.
Op de terugweg passeren we ook het geboortehuis van Totò, een van de meest geliefde figuren uit Napels. Totò, geboren als Antonio De Curtis op 15 februari 1898, zag het levenslicht in Rione Sanità en woonde aan Via Santa Maria Antesaecula 109 voordat hij later met zijn familie naar Rome verhuisde. Hij groeide uit tot een legendarische komiek, acteur, dichter en icoon van de Napolitaanse cultuur. Zijn band met Rione Sanità bleef altijd sterk; volgens lokale verhalen keerde hij zelfs regelmatig terug naar de wijk om arme families anoniem te helpen. Die verbondenheid met zijn buurt was zo groot dat er na zijn overlijden niet alleen in Rome en Napels een uitvaart plaatsvond, maar ook nog een derde afscheid in zijn geliefde Rione Sanità.
Even later stuitten we ook nog op een indrukwekkende muurschildering van Maradona. In Napels duikt hij overal op, als voetbalheld, volksicoon en bijna heilige figuur. Je merkt aan alles dat hij hier nog steeds diep in het stadsgevoel verankerd zit.
Van Sanità naar het oude centrum
Daarna kochten we nog wat souvenirs in een klein winkeltje en wandelden we verder richting Via dei Tribunali. Een van de belangrijkste oude oost-westassen van Napels en de historische decumano maggiore van het Griekse en Romeinse stratenplan. Nog altijd is dit een van de levendigste straten van de stad.
Onderweg kwamen we ook langs de beroemde Madonna con la Pistola, het werk dat algemeen wordt gezien als Banksy’s bekendste en feitelijk enige bewaard gebleven werk in Italië. De Madonna met het pistool is klein, maar maakt veel indruk: een beeld dat tegelijk rauw, ironisch en bijna poëtisch aanvoelt.
We liepen nog een klein stukje verder door Forcella, een wijk die misschien minder gepolijst is dan sommige andere delen van de stad, maar juist daardoor heel echt aanvoelt. Daarna was het mooi geweest voor deze eerste middag en namen we een taxi terug naar het hotel.
Een eerste kennismaking die blijft hangen
Rione Sanità is geen wijk die zich in één oogopslag prijsgeeft. Je moet er doorheen lopen, omhoog kijken, verdwalen, de geluiden horen en de contrasten voelen. Juist dat maakt het zo bijzonder. Tussen paleizen, pizza, street art en straatleven kregen we direct het gevoel dat Napels een stad is die je niet alleen bezoekt, maar echt beleeft.
Laat een reactie achter!