Onze laatste dag in Napels begon met een taxirit naar Castel Sant’Elmo, de imposante vesting die hoog op de Vomero-heuvel boven de stad uittorent. Alleen de rit omhoog was al de moeite waard, maar eenmaal boven werden we beloond met een uitzicht dat je niet snel vergeet. Vanaf de vestingmuren keken we uit over de stad, de baai en natuurlijk de Vesuvius. Castel Sant’Elmo heeft middeleeuwse wortels, kreeg in de zestiende eeuw zijn opvallende stervorm en staat bekend als een van de mooiste panoramapunten van Napels.
Alsof dat uitzicht nog niet indrukwekkend genoeg was, zagen we in de verte ook de Vesuvius, waar in die dagen brandsporen en rook zichtbaar waren. Volgens onze taxichauffeur ging het niet om een natuurlijke brand, maar om brandstichting. Of dat precies zo was weten we niet, maar het gaf het uitzicht wel iets onheilspellends.
Via de Pedamentina naar beneden
Vanaf Castel Sant’Elmo begonnen we aan de afdaling via de Pedamentina a San Martino, een eeuwenoude trap die zich slingerend een weg naar beneden baant. Deze route dateert uit de veertiende eeuw en telt meer dan vierhonderd treden. Ooit werd ze aangelegd om materiaal naar boven te krijgen voor de bouw van de Certosa di San Martino en als verdedigende verbinding richting het fort; nu is het vooral een van de mooiste wandelroutes van de stad.
Quartieri Spagnoli en de geest van Maradona
Beneden kwamen we uit in de levendige Quartieri Spagnoli, waar de stad meteen weer van tempo veranderde. Smalle straatjes, scooters, stemmen, wasgoed boven de stegen, alles voelde hier typisch Napels. Natuurlijk wilden we hier ook de beroemde Murale Diego Armando Maradona zien. Deze enorme muurschildering in Via Emanuele de Deo 60 werd in 1990 geschilderd door Mario Filardi, ter ere van Napoli’s tweede landstitel, en groeide uit tot een bijna heilige plek voor supporters. In 2016 werd het werk gerestaureerd.
Even verderop bezochten we ook het Maradona Museum. Dat viel eerlijk gezegd wat tegen. Het voelde wat rommelig en minder indrukwekkend dan we hadden verwacht. Gelukkig was er een prima remedie: pizza!
Pizza als eerbetoon
Om die kleine teleurstelling weg te eten, gingen we naar Pizzeria Il Tempio di Maradona. Alleen de naam al zegt genoeg: hier draait alles om Diego.
Met volle buik en hernieuwde energie wandelden we daarna verder langs kleurrijke muurschilderingen in Via Concordia, een straat waar je op elke hoek wel iets ziet dat om een foto vraagt.
Piazza del Plebiscito en de grote gebaren van Napels
Vanaf Ponte di Chiaia wandelden we verder richting Piazza del Plebiscito.
Het monumentale plein dat vaak wordt gezien als het grootste en meest symbolische plein van Napels. Hier toont de stad zich echt van haar meest statige kant. Aan de ene zijde staat het Koninklijk Paleis, aan de andere kant de imposante Basilica di San Francesco di Paola, een van de belangrijkste voorbeelden van neoklassieke architectuur in de stad. De halfronde zuilengalerij doet denken aan de Sint-Pieter in Rome, terwijl de vorm van de basiliek verwijst naar het Pantheon. Helaas troffen wij de deuren gesloten, maar ook van buiten bleef het een indrukwekkende plek.
Zelfs zonder naar binnen te kunnen, voelden we hier heel sterk dat typische Napolitaanse contrast: een stad die tegelijk rauw, levendig en groots kan zijn.
De elegantie van Galleria Umberto I
Vanaf het plein liepen we door naar de elegante Galleria Umberto I, een negentiende-eeuwse overdekte winkelgalerij die tussen 1887 en 1890 werd gebouwd. Zodra je binnenstapt, verandert de sfeer direct. Het is een feest van licht en lijnen, met een enorme ijzeren en glazen koepel, rijk versierde gevels en op de vloer prachtige marmermozaïeken met onder meer sterrenbeelden en een windroos. Het is echt zo’n plek waar je automatisch even omhoog kijkt en de details in je opneemt.
Kunst onder de grond
Na ons bezoek aan de galerij doken we het beroemde metrostation Toledo in, een van de moderne iconen van Napels. Dit station maakt deel uit van het Metro Art-project, waarbij verschillende metrostations zijn ingericht als een soort ondergronds museum. Toledo staat bekend om zijn diepblauwe mozaïeken, futuristische uitstraling en bijzondere lichtspel. Zelfs een ritje met de metro voelt hier bijna als een kleine bezienswaardigheid op zich.
Daarna stapten we weer uit bij metrostation Duomo en liepen we verder naar een plek die een heel andere indruk op ons achterliet.
Een aangrijpende plek: de Ruota degli Esposti
Bij de Ruota degli Esposti stonden we even stil bij een donkerder hoofdstuk uit de stadsgeschiedenis. Deze zogeheten vondelingenwiel was bedoeld om baby’s anoniem achter te laten bij een religieuze instelling. Volgens de historische uitleg rond deze plek werd dit systeem al in de vijftiende eeuw gebruikt, juist om pasgeborenen discreet over te dragen zonder dat de ouders geïdentificeerd hoefden te worden. Dat maakte indruk, zeker op Thijs, die het allemaal behoorlijk spannend vond.
Geen markt, wel een laatste rauw randje
Ons plan was eigenlijk om nog via Mercatino della Maddalena te lopen, maar daar troffen we niet de markt aan die we hadden verwacht. Misschien omdat het zondag was, misschien omdat die er die dag simpelweg niet was. In plaats daarvan zagen we vooral allerlei spullen en stalletjes waar we eerlijk gezegd onze vraagtekens bij hadden. Dat paste ergens ook wel weer bij Napels: een stad die zich nooit helemaal laat regisseren en altijd iets onverwachts achter de hand heeft.
Een laatste wandeling om te onthouden
Zo werd onze laatste dag in Napels een mengeling van grootse uitzichten, rauwe straatenergie, voetbalverering, indrukwekkende architectuur en onverwachte momenten. Van de hoogte van Castel Sant’Elmo tot de drukte van de Quartieri Spagnoli, van ondergrondse kunst tot een aangrijpende historische plek: alles voelde typisch Napels. Rommelig soms, overweldigend af en toe, maar altijd levendig en vol karakter.
Laat een reactie achter!