Vanaf onze trullo in Martina Franca reden we richting Otranto, een sfeervol kuststadje aan de oostkant van Puglia. We hadden voor de zekerheid zwemkleding meegenomen, voor het geval we onderweg of in Otranto ergens een mooi strandje tegen zouden komen.
Die planning bleek alleen totaal niet nodig.
Nog voordat we goed en wel aan ons rondje door Otranto waren begonnen, wilde Thijs eigenlijk maar één ding: het water in. Dus hup, gewoon in zijn onderbroek de kristalheldere Adriatische Zee in.
Ik bleef op de kant bij hem in de buurt, terwijl Michel een schaduwplekje had gevonden bij het Monumento agli Eroi e Martiri di Otranto. Met de warmte van die dag was dat eerlijk gezegd helemaal geen verkeerde plek om even te zitten.
De handdoeken lagen natuurlijk nog gewoon in de auto, dus bij een souvenirwinkel kochten we er maar snel eentje bij. Thijs vond het allemaal prachtig en heeft heerlijk in het water gezwommen. Zo begon ons bezoek aan Otranto totaal anders dan gepland, maar eigenlijk precies goed.
Eerst maar even lunchen
Na het zwemmen en wat rondlopen begon de trek aardig toe te nemen. We besloten daarom plaats te nemen op het terras van Santamarea om iets te eten.
We hielden het lekker eenvoudig met prosciutto e melone, lasagne en een salade. Geen uitgebreide lunch, maar op zo’n warme dag precies goed voordat we verdergingen met ons bezoek aan Otranto.
Na de lunch wandelden we richting één van de bekendste bezienswaardigheden van Otranto: de Cattedrale di Santa Maria Annunziata.
Cattedrale di Santa Maria Annunziata en de Martelaren van Otranto
De Cattedrale di Santa Maria Annunziata werd gebouwd in de 11e eeuw en is één van de belangrijkste bezienswaardigheden van Otranto. De kerk is vooral bekend vanwege de enorme mozaïekvloer uit de 12e eeuw, die vrijwel het volledige schip bedekt.
Centraal in het mozaïek staat de beroemde Boom des Levens, met daaromheen een enorme hoeveelheid figuren, dieren en symbolische voorstellingen. Je ziet er niet alleen Bijbelse taferelen in terug, maar ook verwijzingen naar middeleeuwse legendes en fantasiewezens. Daardoor voelt de vloer bijna als een groot verhaal dat onder je voeten door de hele kerk loopt.
Een ander bijzonder onderdeel van de kathedraal is de Cappella dei Martiri. In 1480 werd Otranto ingenomen door Ottomaanse troepen. Volgens de katholieke traditie werden ongeveer 800 inwoners gedood nadat zij weigerden hun christelijke geloof af te zweren. Hun stoffelijke resten werden later naar de kathedraal overgebracht.
In de kapel zijn de schedels en beenderen van de Martelaren van Otranto nog altijd zichtbaar achter grote glazen kasten. Dat maakt deze ruimte behoorlijk indrukwekkend om te zien. De martelaren werden in 2013 door paus Franciscus heilig verklaard.
In de kathedraal bevindt zich daarnaast ook een crypte, gedragen door tientallen zuilen met verschillende kapitelen. Die ruimte is veel soberder dan de kerk erboven en laat goed zien hoeveel verschillende bouwfasen en stijlen in het gebouw samenkomen.
