Tijdens onze reis van Puglia naar Piemonte besloten we de lange rit op te knippen met twee nachten in Napels. Nadat we hadden ingecheckt en eerst alle wijn en bier uit de auto hadden gehaald – met deze temperaturen wilden we dat absoluut niet in de auto laten liggen – namen we een taxi richting Castel dell’Ovo.
Rond 17.00 uur kwamen we daar aan en begonnen we aan een ontspannen wandeling door Napels. Geen volle stadsdag meer, maar juist een fijne namiddag en avond om nog een paar bekende en nieuwe plekken mee te pakken
Castel dell’Ovo en Monte Echia
Vanaf Castel dell’Ovo wilden we graag verder naar Monte Echia, omdat je vanaf deze heuvel een mooi uitzicht hebt over Napels en de kust. Monte Echia is bovendien historisch gezien een belangrijke plek: hier lagen de oudste Griekse nederzettingen waaruit later Napels zou ontstaan.
Om boven te komen namen we de Ascensore Monte Echia. Deze lift verbindt de omgeving van Via Santa Lucia en de boulevard met de heuvel van Pizzofalcone en het uitzichtpunt boven. Voor de lift betaalden wij €3 per persoon. De rit zelf duurt maar kort, maar boven sta je ineens een stuk hoger en kijk je prachtig uit over de stad en de zee.
Zeker met de warmte van die namiddag was het een fijne manier om zonder een flinke klim toch van het uitzicht boven te genieten.
Op weg naar Piazza del Plebiscito
Vanaf Monte Echia wandelden we verder richting Piazza del Plebiscito. Onderweg was het tijd voor wat verkoeling in de vorm van een granita di fragola. Eigenlijk een soort Italiaanse slush puppy, maar met deze temperaturen smaakte dat natuurlijk heerlijk.
Eenmaal aangekomen op Piazza del Plebiscito liepen we richting de Basilica di San Francesco di Paola. Maar ook deze keer hadden we pech: de kerk was alweer gesloten.
We zijn inmiddels al zo vaak in Napels geweest, maar het is ons nog steeds niet gelukt om deze basiliek van binnen te bekijken. Misschien de volgende keer dan maar.
Even eten bij KFC
Daarna besloten we gewoon zonder vast plan verder te wandelen. Onderweg kwamen we langs een KFC en Thijs wilde daar graag eten.
Dat vonden we helemaal prima. Zelf hadden we niet heel veel honger meer, want eerder die middag hadden Tania en haar familie ons behoorlijk volgepropt met allerlei heerlijk eten.
Piazza Dante en Via dei Tribunali
Na het eten was het tijd voor granita nummer twee en liepen we via Piazza Dante verder richting Via dei Tribunali.
Onderweg kwamen we opnieuw veel street art tegen. In Napels hoef je daar eigenlijk nooit lang naar te zoeken. Op muren, rolluiken en gevels duiken overal schilderingen en verwijzingen naar de stad op.
Natuurlijk konden we ook het bekende beeld van Pulcinella niet overslaan. Deze figuur hoort zo sterk bij Napels dat je hem op allerlei plekken in de stad terugziet.
Pulcinella is een iconisch personage uit het Commedia dell’arte-theater, dat populair was tussen de 16e en 18e eeuw. Met zijn witte outfit, zwarte masker en kenmerkende lange neus staat hij symbool voor de Napolitaanse geest: slim, ondeugend, veerkrachtig. Pulcinella is een overlever – een komische figuur die zich op sluwe wijze uit elke penibele situatie weet te redden. Hij wordt vaak gezien als de belichaming van de gewone man, die ondanks alles weet te blijven lachen.
Een foto met het beeld is haast een ritueel voor bezoekers – en wie goed kijkt, ziet hoe het brons glanst op de plekken waar al duizenden handen over zijn neus of schouder hebben gewreven voor een beetje geluk.
Een onverwacht compliment voor Michel
Vanaf Via dei Tribunali liepen we verder richting Via Duomo, waar we een taxi terug naar het hotel wilden nemen.
Onderweg gebeurde er alleen nog iets onverwachts.
Opeens werd Michel nageroepen:
“HEY BRO… WOW!”
Een onbekende man liep op hem af, pakte zijn arm vast en zag daar zijn Napolitaanse tattoo. Hij bleef maar complimenten geven en vond de tattoo duidelijk helemaal geweldig.
Zo eindigde onze middagwandeling door Napels met zo’n typisch onverwacht moment waar deze stad vol mee zit: luid, enthousiast en totaal spontaan.
